Sous les ponts de Paris - Onder de Laekenbrug...

Sous les ponts de Paris
http://www.youtube.com/watch?v=fsWos3Sbmlk

De allereerste opname door Georgel nog voor de eerste wereldoorlog.
De auteur : Vincent Scotto was de jongste zoon van Pasquale Scotto d'Ariello en Antonia Intartaglia, wonende op het eiland Procida, ten noorden van de golf van Napels.
Hij begon te zingen in Marseille in 1906. Zijn grote successen : "La Petite Tonkinoise" werd zijn eerste succes, later gezongen door Josephine Baker. In Parijs vindt hij het grote succes met o.a."J'ai deux amours", "Le plus beau tango du monde" en "Sous les ponts de Paris". Hij maakte  ongeveer 3000 composities.
Het wordt in ons land nog veel gezongen met de scabreuze tekst :
Onder de stenen brug  (ook wel Laken brug  of andere)
Onder de stenen brug,Lag er op hare rug
De beentjes open en 't broekske gescheurd
Ge kunt al raden wat daar is gebeurd....
etc etc.

Er bestaan ettelijke variaties op deze Vlaamse tekst.
De tekschrijver : Jean Rodor. Geboren te Sète in 1881 en overleden in Parijs in 1967. Hij zong zelf maar was vooral bekend als tekstschrijver  :Sous les ponts de paris (1913), "La Vimère" (1921), "Ramuntcho" (1944) .
Informatie gesprokkeld op het web.


Vlugschrift : Onder de Laekenbrug







van na de eerste wereldoorlog, waarschijnlijk jaren 20

door PEENANY Envoi de la musique contre 30 centimes.

Van Brussel naar Vilvoorde
Ziet de de bootjes gaan,
De menschen met veel hoorden
Ziet gij wandelen gaan.
Het is schoon weder zonne schijn,
Alles inviteert aan 't promenére,
Bn zegge dat er armen zijn
Die daar het s' avonds gaan souffrére.

Refrein  :
Onder de Laeken-brug
Als de nacht komt terug,
Ziede veel soukeleers die daar gaan slapen.
De police zal heule daar niet oprapen.
Ze beven van de kaa,
Z' hebben honger daar baa,
Onder de Laeken-brug

Polle gaat zijn lief vinden,
S' avonds aan hen fabriek, '
t Is u feest, mijn vriendinne,
En censen heb ik niet,
Maar ik weet toch, mijn lieve klein,
Een plaaske voor ons t' amusére,
En daar en zal de maanschijn
Ons toch niet komen dérangére.


Refrein :
Onder de Laeken-brug
Als de nacht komt terug,
Met dat zij geen hotel kunnen betalen,
Zijn ze. daar goed voor de liefde te stralen. •
En d'ooge vol met vreugd,
Het hartje heel verheugd,
Hoorde gelachen, gekust en gezucht
Onder de Laeken-brug


Vol pijnen en misère,
Ziet die moeder daar gaan,
Ze weet niet waar logeren,
Drie kinders volgen aan.
Het is den nood, nog vuur nog brood.
Wat moet die arme vraa beginnen,
Den nacht is daar, een kind zegt haar :
« Moeder, waar gaan wij slape vinden.


Refrein :
Onder de Laeken-brug
Als de nacht komt terug,
Gaat eene moeder met haar kleine kinderen,
Slapen dat zal heule pijnen verminderen.
Dat men trok uit den nood,
Die leeft in hongersnood,
Kwamen d'arme menschen
toch nooit niet te-Onder de Laeken-brug

Voor een andere, zeer interessante tekst  uit de eerste wereldoorlog, op deze melodie verwijs ik u naar de droevige geschiedenis van Jeanne Schrapnel, kindje gevonden en gered door soldaten aan het front.
De versie over Jeanne Schrapnel

De fabriek van Remy te Wijgmaal en het standbeeld van zijn stichter

Gekocht op een rommelmarkt te Lubbeek Sint-Bernardus in 2010: Tekening van de fabrieken Remy te Wijgmaal. Prijs : 5 euro.

Het standbeeld van Remy. In de jaren 80 vertelde mijn collega C. De Troyer uit Ninove me, dat hij het beeld van Eduard Remy, stichter van de fabrieken te Wijgmaal, zag staan op de Ninoofse steenweg , als hij over Brussel naar zijn familie reed. Het beeld was samen met de rest van de afbraakproducten opgeladen en de bezitter weigerde het terug te bezorgen of zelfs te verkopen. Tot zover de informatie die ik in de jaren 80 kende. Toen ik dit beeld zag,dacht ik dat het eindelijk terug stond waar het hoorde. Niets blijkt minder waar. Dit is een copy en het witmarmeren beeld staat nog steeds tussen andere ouwe rommel aan de Ninoofsesteenweg.....

Begin mei 2012 ontving ik van de heer Valère Oversteyns uit Wilsele deze mail, die hele geschiedenis uitklaart.Er wordt flink geijverd om dit stuk cultuurpatrimonium terug te halen naar de plaats waar het hoort.

Beste , Het standbeeld van Baron Ed. Remy dat momenteel op de Remysite in Wijgmaal staat en op 19 maart 2008 naar aanleiding van het 150-jarige bestaan van de Remyfabrieken werd onthuld is een op schaal 1/3 in glasvezel vervaardigde kopie van het originele standbeeld. Het originele kolossale witmarmeren (Italiaanse carraramarmer) standbeeld van de hand van de bekende meester graveur-beeldhouwer Jules Lagae werd ingehuldigd op datum van 28 mei 1905 op een huldepleintje tussen de Remy-kantoren en de spoorweg in Wijgmaal. Het originele standbeeld werd bij de afbraak van het prachtige modernistische Tenacity Remy-proeflabo (het eerste gebouw in België in gewapend beton!) op datum van 21 september 1988 op een truck geladen door de opkoper die al het oude ijzer van o.a. de afbraak van het Tenacitygebouw op de Remysite kwam weghalen, volgens hem behoorde het witmarmeren beeld daar blijkbaar ook toe!... Ik was op een woensdagnamiddag persoonlijk getuige van het opladen door een kraan van het kolossale standbeeld. Het standbeeld (4 ton) dat achteraan het oud ijzer op de vrachtwagen geplaatst werd deed de vrachtwagen echter steigeren en het beeld schoof van de vrachtwagen naar achteren met al het oud ijzer van de vrachtwagen achter zich aan terwijl de cabine met zijn voorste wielen in de lucht stond... Schriftelijk protest bij de stad Leuven over het ontvreemden heeft toen niets uitgehaald. De toenmalige directie van het Remy-Anco concern (‘d’Andrimont) gebaarde van 'kromme haas' en had toen niet de minste interesse in de achterliggende fabrieksgeschiedenis en zeker niet in het standbeeld. Het beeld werd verpatst aan een antiekhandelaar in het Noorden van Frankrijk waar ik het in 2005 terug op het spoor kwam. Enige jaren later verhuisde het naar Ninove. Het originele Carrara witmarmeren standbeeld verhuisde ondertussen nog maar eens van antiekzaak naar antiekzaak, maar bleef in Ninove of omgeving. Op 27 september 2006 ben ik nog gaan onderhandelen over de terugkoopprijs maar kreeg hiervoor nergens medewerking en steun. De prijs was ook niet min, maar was zeker haalbaar. Momenteel ben ik in contact met de huidige directie van de Beneo-Remyfabriek om te trachten het originele standbeeld van Baron Ed. Remy toch terug naar Wijgmaal te halen.

Valère Oversteyns stuurde een foto van het originele Remybeeld op de plaats waar het nu staat.... Hi schreef : Volgende week heb ik een afspraak met de huidige Remy directie met het starten van onderhandelingen met de huidige bezitter van het standbeeld. Ik voeg hierbij tevens een foto van het originele standbeeld zoals ik het in 2006 terug vond in Roosdaal. Bemerk de ware grootte tov de kopie die op schaal 1/3 in Wijgmaal werd neergepoot! De stad maakte toen de inwoners van Wijgmaal wijs dat het originele standbeeld werd terug gehaald dank zij de stad Leuven!! --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Hopelijk met succes. Vele mensen uit de streek zullen u dankbaar zijn, Valère...

Michel Casteels (Piet Korrel) en Marc Sleen

Van Piet Korrel, kende ik het pseudoniem  nog uit mijn jeugdjaren. Maar dat hij een goeie vriend en collega was van Marc Sleen wist ik niet,evenmin dat hij overleden was. Op zondag, 12 mei vond ik op de rommelmarkt in de Nekkerhal te Mechelen tussen een hoop oud papier het volgende prentje. De tekening van Marc Sleen sprong onmiddellijk in het oog en daarom heb ik het ook gekocht. Kostprijs : 50 cent, maar voor mij onbetaalbaar.

Michel Casteels (19 mei 1917 - 1997) was een Vlaams journalist en schrijver van cursiefjes. Casteels schreef jarenlang artikels voor Het Volk, Het Laatste Nieuws, Kwik, Het Zondags-nieuws, De Streekkrant en De Post. Hij verzorgde er zowel het sport- als het stadsnieuws. Daarnaast staat hij vooral bekend om zijn cursiefjes. Zijn reputatie was hierin zo groot en invloedrijk dat men hem de "Gentse Simon Carmiggelt" noemde. In 1986 zong hij samen met andere bekende Gentenaars mee op de plaat "Ja santé ma ratse!". De stad Gent organiseert jaarlijks de "Michel Casteels Cursiefjeswedstrijd", waarbij deelnemers hun eigen cursiefjes kunnen inzenden. In strook 143 van het Neroalbum De Ark van Nero is Michel Casteels één van de verdoemden die Satan in zijn boek noteert. Striptekenaar Marc Sleen en Casteels werkten toen allebei voor de krant Het Volk. Een aantal van zijn cursiefjes rond de Ronde van Frankrijk zijn gepubliceerd in "De Grote Rondes van Marc Sleen" (1992), een boek rond Sleens stripreeks De Ronde van Frankrijk. Uit Wikipedia