De fabriek van Remy te Wijgmaal en het standbeeld van zijn stichter

Gekocht op een rommelmarkt te Lubbeek Sint-Bernardus in 2010: Tekening van de fabrieken Remy te Wijgmaal. Prijs : 5 euro.

Het standbeeld van Remy. In de jaren 80 vertelde mijn collega C. De Troyer uit Ninove me, dat hij het beeld van Eduard Remy, stichter van de fabrieken te Wijgmaal, zag staan op de Ninoofse steenweg , als hij over Brussel naar zijn familie reed. Het beeld was samen met de rest van de afbraakproducten opgeladen en de bezitter weigerde het terug te bezorgen of zelfs te verkopen. Tot zover de informatie die ik in de jaren 80 kende. Toen ik dit beeld zag,dacht ik dat het eindelijk terug stond waar het hoorde. Niets blijkt minder waar. Dit is een copy en het witmarmeren beeld staat nog steeds tussen andere ouwe rommel aan de Ninoofsesteenweg.....

Begin mei 2012 ontving ik van de heer Valère Oversteyns uit Wilsele deze mail, die hele geschiedenis uitklaart.Er wordt flink geijverd om dit stuk cultuurpatrimonium terug te halen naar de plaats waar het hoort.

Beste , Het standbeeld van Baron Ed. Remy dat momenteel op de Remysite in Wijgmaal staat en op 19 maart 2008 naar aanleiding van het 150-jarige bestaan van de Remyfabrieken werd onthuld is een op schaal 1/3 in glasvezel vervaardigde kopie van het originele standbeeld. Het originele kolossale witmarmeren (Italiaanse carraramarmer) standbeeld van de hand van de bekende meester graveur-beeldhouwer Jules Lagae werd ingehuldigd op datum van 28 mei 1905 op een huldepleintje tussen de Remy-kantoren en de spoorweg in Wijgmaal. Het originele standbeeld werd bij de afbraak van het prachtige modernistische Tenacity Remy-proeflabo (het eerste gebouw in België in gewapend beton!) op datum van 21 september 1988 op een truck geladen door de opkoper die al het oude ijzer van o.a. de afbraak van het Tenacitygebouw op de Remysite kwam weghalen, volgens hem behoorde het witmarmeren beeld daar blijkbaar ook toe!... Ik was op een woensdagnamiddag persoonlijk getuige van het opladen door een kraan van het kolossale standbeeld. Het standbeeld (4 ton) dat achteraan het oud ijzer op de vrachtwagen geplaatst werd deed de vrachtwagen echter steigeren en het beeld schoof van de vrachtwagen naar achteren met al het oud ijzer van de vrachtwagen achter zich aan terwijl de cabine met zijn voorste wielen in de lucht stond... Schriftelijk protest bij de stad Leuven over het ontvreemden heeft toen niets uitgehaald. De toenmalige directie van het Remy-Anco concern (‘d’Andrimont) gebaarde van 'kromme haas' en had toen niet de minste interesse in de achterliggende fabrieksgeschiedenis en zeker niet in het standbeeld. Het beeld werd verpatst aan een antiekhandelaar in het Noorden van Frankrijk waar ik het in 2005 terug op het spoor kwam. Enige jaren later verhuisde het naar Ninove. Het originele Carrara witmarmeren standbeeld verhuisde ondertussen nog maar eens van antiekzaak naar antiekzaak, maar bleef in Ninove of omgeving. Op 27 september 2006 ben ik nog gaan onderhandelen over de terugkoopprijs maar kreeg hiervoor nergens medewerking en steun. De prijs was ook niet min, maar was zeker haalbaar. Momenteel ben ik in contact met de huidige directie van de Beneo-Remyfabriek om te trachten het originele standbeeld van Baron Ed. Remy toch terug naar Wijgmaal te halen.

Valère Oversteyns stuurde een foto van het originele Remybeeld op de plaats waar het nu staat.... Hi schreef : Volgende week heb ik een afspraak met de huidige Remy directie met het starten van onderhandelingen met de huidige bezitter van het standbeeld. Ik voeg hierbij tevens een foto van het originele standbeeld zoals ik het in 2006 terug vond in Roosdaal. Bemerk de ware grootte tov de kopie die op schaal 1/3 in Wijgmaal werd neergepoot! De stad maakte toen de inwoners van Wijgmaal wijs dat het originele standbeeld werd terug gehaald dank zij de stad Leuven!! --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Hopelijk met succes. Vele mensen uit de streek zullen u dankbaar zijn, Valère...

Michel Casteels (Piet Korrel) en Marc Sleen

Van Piet Korrel, kende ik het pseudoniem  nog uit mijn jeugdjaren. Maar dat hij een goeie vriend en collega was van Marc Sleen wist ik niet,evenmin dat hij overleden was. Op zondag, 12 mei vond ik op de rommelmarkt in de Nekkerhal te Mechelen tussen een hoop oud papier het volgende prentje. De tekening van Marc Sleen sprong onmiddellijk in het oog en daarom heb ik het ook gekocht. Kostprijs : 50 cent, maar voor mij onbetaalbaar.

Michel Casteels (19 mei 1917 - 1997) was een Vlaams journalist en schrijver van cursiefjes. Casteels schreef jarenlang artikels voor Het Volk, Het Laatste Nieuws, Kwik, Het Zondags-nieuws, De Streekkrant en De Post. Hij verzorgde er zowel het sport- als het stadsnieuws. Daarnaast staat hij vooral bekend om zijn cursiefjes. Zijn reputatie was hierin zo groot en invloedrijk dat men hem de "Gentse Simon Carmiggelt" noemde. In 1986 zong hij samen met andere bekende Gentenaars mee op de plaat "Ja santé ma ratse!". De stad Gent organiseert jaarlijks de "Michel Casteels Cursiefjeswedstrijd", waarbij deelnemers hun eigen cursiefjes kunnen inzenden. In strook 143 van het Neroalbum De Ark van Nero is Michel Casteels één van de verdoemden die Satan in zijn boek noteert. Striptekenaar Marc Sleen en Casteels werkten toen allebei voor de krant Het Volk. Een aantal van zijn cursiefjes rond de Ronde van Frankrijk zijn gepubliceerd in "De Grote Rondes van Marc Sleen" (1992), een boek rond Sleens stripreeks De Ronde van Frankrijk. Uit Wikipedia

Las canciones de Julio uitgegeven door Cerveza Pilsener

Rommelmarkt Quito zondag 19 februari 2012 Boekje 22 blz waarschijnlijk eind 80ies  Prijs : 50 dollarcent

Het boekje draagt als titel : Las Canciones DE JULIO para acompañes a tu CD

Wie is deze Julio, die zo bekend is dat men alleen zijn voornaam gebruikt of zijn initialen JJ.

Deze man is in Zuid-Amerika minstens even beroemd als Elvis, en nochtans hebben weinigen in Europa ooit over hem gehoord. Ik heb nu 22 van zijn liedjes beluisterd en geen enkele komt mij bekend voor,en toch kennen de meeste Zuid-Amerikanen zijn repertoire, zelfs de jongeren. In elke muziekzaak vind je cd's van hem. Hij heeft in zijn leven rond de 4000 liedjes opgenomen.Julio Jaramillo is een superidool, een begrip, een mythe.Als gitaarvirtuoos, zanger met een zachte stem (à la Tino Rossi) liedjesschrijver, notoir dronkenlap, vrouwenversierder (hij had 28 kinderen), driemaal getrouwd en superidool, dronk hij zich het graf in.
Wikipedia :  Julio Alfredo Jaramillo Laurido, ook bekend als  J.J., ( October 1, 1935 in Guayaquil, Ecuador,  Februari 9, 1978)was een van de grootste vertolkers van  "Pasillo" . Hij was beroemd in heel  Latijns America alsook in Spanje als vertolker van  boleros, valses, pasillos, tangos, rancheras.

Het leuke of eerder tragische  aan dit foldertje : het is tevens een reclamefolder voor het meest gedronken bier in Ecuador : Pilsener, een licht bier dat meestal in flessen van 60 cl wordt verkocht. Was het ironie, maar toen deze reclamefolder uitgegeven werd was Julio al een tijdje overleden  aan overdreven alcoholgebruik.

Op zondag 12 februari 2012, verschijnt in de Ecuadoriaanse krant "El Commercio" een interview met de laatste vrouw van JJ, 34 jaar na zijn overlijden. Hierin ontkent ze niet dat hij nog kinderen buiten zijn huwelijk had, maar probeert zij op alle manieren het buitensporig gedrag haar man te vergoeilijken en zelfs te ontkennen. Het is dank zij, of eerder te wijten aan dit artikel dat ik meer interesse kreeg voor dit icoon . Misschien had zij beter gezwegen in plaats van zijn liederlijk leven terug boven te halen.Hoeveel zou zij ontvangen hebben voor dit vraaggesprek ? De tijd eelt immers alle wonden en er blijf alleen de muziek over.

De mansarde van Wannes was eigenlijk in Brussel

Rommelmarkt Mechelen Nekkerhal 11.12.2011 1 €

"Mijn Mansarde", liedje uit het interbellum geschreven door een Brusselaar en later met aangepaste tekst bewerkt en vertolkt door Wannes Van de Velde. De originele, nogal volkse tekst. Zeker geen plagiaat van Wannes. Het is dank zij hem dat wij dit werkje nog kennen. Hij heeft er een grote waarde aan gegeven.

Het einde van de wereld, voorspeld in 1949 (Weekblad "De Post")

L.S. Ik was vijf en bompa en boma kochten dit blad. Als ik bij hen , op de eerste verdieping was , mocht ik "De Post " inkijken. En ik zag verschrikkelijke tekeningen van de toekomst. Ik kon de tekst nog niet lezen maar ze maakten een geweldige indruk op mij.
En in 2011 vond ik die oude Post terug op een rommelmarkt. En ik herkende onmiddellijk de foto's die ik 62 jaar geleden gezien had en die mij enorm afgeschrikt hadden.

Science-fiction uit de jaren 40. Ondertussen zijn er meer realistische en hallucinante films gemaakt over het einde van de mensheid, maar voor die tijd waren die beelden wel overweldigend.

Als jij van mij houdt....1952

L.S.
Wij woonden in de Mechelsestraat 102 te Leuven tussen 1939 en 1952, achter en boven de behangerswinkel van Jean Schievers, toen uitgebaat door hun dochter Marie Jeanne, mijn moeder. En ik als kleuter luisterde naar de radio....dikwijls bij Bompa en Boma boven, waar er een kastje tegen de muur stond, met een draaiknop waar je 4 verschillende zenders kon afstellen, die op kabel gestuurd werden door de Radiocentrale in de Bogaardenstraat: de voorloper van de kabeltelevisie in 72. Programma een was Brussel Vlaams, twee Brussel Frans, programma drie was een mengeling van buitenlandse zenders, zowel in het Nederlands als in het Frans en zo ook programma 4, waar ze zelf programma's samenstelden. .De abonnementskosten bedroegen 1 frank per dag. Een gewone huisradio met lampen kostte in die tijd een klein fortuin, te vergelijken met de maandwedde van een bediende.

Heel populair was hun liedje van de week, dat alle dagen herhaald werd, en op zeker ogenblik was dat "Als jij van me houdt" gezongen door Henk de Bruin

/> Wij hoorden het op de paardenmolen, wij hoorden het op de "Radiocentrale" als liedje van de week.....de doorbraak van zanger Henk de Bruin in het begin van de fifties.
De tekstblaadjes waren nog zeer populair omdat grammofoons en platen een dure aangelegenheid waren, alleen weggelegd voor de beter gegoeden.

Het werd nog leuker voor ons, toen de firma BALATUM , vloerbelegging, reclamefoldertjes verspreidde met de tekst in licht gewijzigde vorm.

En iedereen dacht dat dit een Weense wals was. Deze wereldberoemde melodie was geschreven door ene José Rosas Cadenas, een Mexiicaans-Indiaanse muzikant in 1891 en heette oorspronkelijk Sobre las olas , vertaald ; “On the Waves"( Klik op Youtube en zoek Juventino Rosas)

In de film "The Great Caruso",(1951) waarin Mario Lanza de hoofdrol speelde, zong Ann Blyth het lied "When you are in love, it's the loveliest night of the year". Later werd het lied opgenomen door haar tegenspeler, die er een succes van maakte.

Maar vcor Henk de Bruin (1928-1996) was het het begin van een grote carrière. Helaas had hij pech dat er enkele jaren later enkele rockers zouden verschijnen, die zijn muziek onmiddellijk naar de ouwe tijd katapulteerden. Toch zou hij een trouw publiek behouden en zijn opnamen zijn nog steeds overal te krijgen en worden nog steeds gewaardeerd.